জি-৭ শীৰ্ষ সন্মিলন শেষ হোৱাৰ লগে লগে বিশ্বৰ উৎপাদন উদ্যোগৰ স্নায়ু পুনৰ উত্তেজিত হৈ পৰিল।
গ্ৰুপ অৱ চেভেনে ঘোষণা কৰাত আগভাগ লৈছিল যে তেওঁলোকে মূল খনিজ যোগান শৃংখলৰ সংস্কাৰক জোৰদাৰভাৱে আগুৱাই নিব, আৰু লক্ষ্য পৰিকল্পনাটো পোনপটীয়াকৈ স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছিল: ২০৩০ চনৰ আগতে চীনকে ধৰি একক দেশৰ খনিজ পদাৰ্থৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা ৬০%তকৈও কমলৈ হ্ৰাস পাব।
আনকি চৰ্তই অনুমতি দিলে ক্ৰমান্বয়ে ৫০% লৈ হ্ৰাস কৰিব লাগিব বুলিও কোৱা হৈছিল।
শুনিবলৈ এনেকুৱা লাগিছে যেন সি নিজৰ সিদ্ধান্ত লৈছে, কিন্তু আচলতে সি আন সকলোতকৈ ভালকৈ পৰিকল্পনা কৰিছে।
বস্তুবোৰ ইমান সহজ নহয়। আচলতে চীন বহুদিনৰ পৰাই সাজু হৈ আছে, আৰু ইয়াৰ নীতি ইতিমধ্যে বক্ৰৰ আগত আছে – ৰপ্তানিৰ নিষেধাজ্ঞা, অনুজ্ঞাপত্ৰৰ অনুমোদন, আৰু সামৰিক সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন মূল ধাতুৰ ৰপ্তানি প্ৰায় আবদ্ধ হৈ আছে।
২০২৫ চনৰ পৰা ২০২৬ চনলৈকে বিশেষকৈ টাংষ্টেন আৰু ৰেয়াৰ আৰ্থৰ দৰে উচ্চমানৰ সামগ্ৰীৰ বাবে সংশ্লিষ্ট জাপানী কোম্পানীসমূহৰ ওপৰত ভালভটো টান কৰা হ’ব, মূলতঃ সামৰিক উদ্দেশ্যৰ বাবে যোগানসমূহ ক্লিয়াৰ আউট কৰা হ’ব। অসামৰিক অংশৰ বাবেও খিৰিকী আছে যদিও পূৰ্বচৰ্ত হ’ল সেইবোৰ নিয়মীয়া আৰু আইনী হোৱা।
জটিল খনিজসমূহ আচলতে হৈছে সেই প্ৰাণ যিয়ে তলৰ স্তৰৰ উৎপাদন উদ্যোগ যেনে নতুন শক্তি, সামৰিক উদ্যোগ, আৰু ইলেক্ট্ৰনিক্সক সমৰ্থন কৰে।
উপৰিউক্তভাৱে সকলোৱে যোগান সুৰক্ষাৰ কথা কয়, কিন্তু আচলতে মূল কথাটো হ’ল “কাৰ কথা বেছি শক্তিশালী।”
বহুতে ভাবে যে চীনত কেৱল “কেঁচা অক্সিজেন” আছে, কিন্তু প্ৰকৃত ক্ষমতা উচ্চমানৰ পৃথকীকৰণ, নিখুঁত গলনা, আৰু সম্পূৰ্ণ সামগ্ৰী ডেলিভাৰীৰ শৃংখলাত নিহিত হৈ আছে।
সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে সকলোৱে দেখিব পাৰে যে জি-৭-এ নিৰ্ভৰশীলতা হ্ৰাস কৰিব বিচাৰে, কিন্তু এতিয়াও বহুতো “কাৰিকৰী ব্যৱধান” আছে যিবোৰ পূৰণ কৰা হোৱা নাই।
জি-৭-এ মিত্ৰতা আৰু সংৰক্ষিত বনাঞ্চল গঠনৰ বিষয়ে সুন্দৰকৈ কয়। ইয়াৰ উপৰিও ই জৰুৰীকালীন সমন্বয় ব্যৱস্থা স্থাপন কৰে, নতুন খনিৰ খননত ৰাজসাহায্য প্ৰদান কৰে, আৰু পুনঃব্যৱহাৰক প্ৰসাৰিত কৰে। কিন্তু উদ্যোগটোৰ বাস্তৱতালৈ উভতি চালে কেৱল ইচ্ছা কৰিলেই নতুন খনি খুলিব নোৱাৰি, আৰু সময়, ধন, পৰিৱেশ সুৰক্ষা সকলো বান্ধ খাই আছে। অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু কানাডাৰ খনিবোৰৰ কিমানখিনি হজম কৰিবলৈ সক্ষম? ইয়াৰ উপৰিও ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাই যদি তৎক্ষণাত মূল সামগ্ৰীৰ ঔদ্যোগিক শৃংখলটো নিজৰ দখললৈ আনিব পাৰিলেহেঁতেন তেন্তে বহু আগতেই এই কামটো কৰিলেহেঁতেন।
সংখ্যা চিঞৰি উলিওৱাৰ পাল হ’বনে তেওঁলোকৰ?
যোৱা বছৰ চীনে আনুষ্ঠানিকভাৱে টাংষ্টেন, টেলুৰিয়াম, বিচমুথ, মলিবডিনামৰ দৰে অজনপ্ৰিয় উচ্চ মূল্যৰ ধাতু ৰপ্তানি নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনিছিল।
ফলত বজাৰে প্ৰত্যক্ষভাৱে সঁহাৰি জনালে—জাপানী কোম্পানীয়ে টাংষ্টেন আমদানি কৰিব নোৱাৰিলে। প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল যে দাম জপিয়াই উঠিল, উৎপাদন ক্ষমতা সংকোচিত হ’ল, আৰু বহু উচ্চ প্ৰযুক্তিৰ অৰ্ডাৰ পিছুৱাই দিবলগীয়া হ’ল। দৰাচলতে আন অঞ্চলতো অপাৰেচন একেধৰণৰ।
উদাহৰণস্বৰূপে, ছিলিকন ৱেফাৰ উদ্যোগটোক এসময়ত দক্ষিণ-পূব এছিয়াই নিষিদ্ধ কৰি ৰাখিছিল, যাৰ ফলত প্ৰত্যক্ষভাৱে বিশ্বব্যাপী চিপৰ মূল্য বৃদ্ধিৰ সূচনা হৈছিল। শেষত প্ৰথম স্তৰৰ নিৰ্মাতাসকলে সঘনাই পৰিকল্পনাৰ সালসলনিৰ জৰিয়তেহে পৰিস্থিতি লাহে লাহে লেহেমীয়া হ’ল।
নীতিটোৰ মূল যুক্তিটো আচলতে অনুমান কৰাটো কঠিন নহয়: চীনে ৰপ্তানি সৰলভাৱে পৰিচালনা কৰাৰ সময়তে “নিয়ম ডিজাইনাৰ” হিচাপে কাম কৰে।
ই কেৱল যোগান কাটি দিয়া নহয়, কিন্তু “যদি ই নিয়ম মানি চলে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, কিন্তু যদি নকৰে তেন্তে মই যোগান কাটি দিম।”
বিশ্বব্যাপী যোগান সুস্থিৰ বজাই ৰখাৰ কথা আহিলে মূল কথাটো সদায় ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আৰু ঔদ্যোগিক স্বাৰ্থ।
অৱশ্যেই একেটা উদ্যোগতে পেচৱৰ্ক পদ্ধতি আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, যেতিয়া জাপানত উচ্চমানৰ সামগ্ৰীৰ যোগান শেষ হয়, তেতিয়া কোম্পানীসমূহে সেইবোৰ পুনঃব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে, তথ্য ব্যৱস্থাপনা বৃদ্ধি কৰে আৰু নতুন গোটৰ সামগ্ৰী কিনিবলৈ লৰালৰি কৰে।
কিন্তু এই ব্যৱস্থাসমূহে মূল কাৰণতকৈ লক্ষণসমূহৰ চিকিৎসা কৰে আৰু জৰুৰীকালীন ক্ৰয় আৰু অফ-ছাইট পুনঃব্যৱহাৰৰ ওপৰত অত্যধিক নিৰ্ভৰ কৰে।
লাইমলাইট শেষ হ’লেও তেওঁলোকে মূল উৎপাদন শৃংখললৈ ঘূৰি আহিব লাগিব। তেতিয়াৰ চিপৰ নাটনিৰ সৈতে এইটো অলপ মিল আছে।
শেষত কেঁচামালেই সফলতা বা বিফলতা নিৰ্ণয় কৰিছিল।
G7 ৰ আচলতে নিজস্ব সমস্যা আছে।
আমেৰিকাই যোগান শৃংখলৰ নিৰাপত্তাক প্ৰসাৰিত কৰে, জাৰ্মান আৰু ফ্ৰান্সৰ কোম্পানীয়ে নিজৰ মনত খৰচৰ হিচাপ কৰে, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু জাপানে দ্বিপাক্ষিক চুক্তিৰ সৈতে খেলে, সকলোৱে একেলগে কাম কৰে?
শুনিবলৈ সহজ যেন লাগে, কিন্তু ধন আৰু সম্পদ যোগান ধৰাৰ কথা আহিলে প্ৰায়ে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ একাউণ্ট নিষ্পত্তি কৰিবলগীয়া হয়।
শেহতীয়াকৈ আমেৰিকাই কানাডাত খনন মুকলি কৰিবলৈ ৰছীৰে বান্ধিছে বুলি বহু খবৰ ওলাইছে যদিও এতিয়াও বৃহৎ পৰিসৰৰ সামৰিক আৰু নতুন শক্তি উদ্যোগত চীনৰ জড়িততাৰ ক্ষতিপূৰণ দিব লাগিব।
সমস্যাটো হ’ল কোনেও “আনৰ বাবে ধন দিবলৈ” ইচ্ছুক নহয়।
একে সময়তে ঘৰুৱা আৰু বিদেশী যোগান শৃংখলৰ পৰ্যবেক্ষণ একপক্ষীয় নহয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, প্ৰথম বছৰবোৰত আমেৰিকাৰ অৰ্ধপৰিবাহী উদ্যোগে পূব এছিয়াৰ উৎপাদনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতাৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু স্থানীয় উৎপাদন ক্ষমতাত যথেষ্ট বিনিয়োগ কৰিছিল। কিন্তু বাস্তৱতাই অতি সোনকালেই মুখমণ্ডলত আঘাত হানিলে – নতুন কাৰখানা পলম হ’ল, আৰু বৃদ্ধি পোৱা খৰচে মূল্য ব্যৱস্থাটোক নতুন ৰূপ দিলে।
শেষত এছিয়াত বহু পুৰণি প্ৰকল্পৰ যোগান পুনৰ আৰম্ভ কৰিবলগীয়া হ’ল। এই ধাৰাটো বৰ্তমানৰ জি-৭ৰ “খনিজ সম্পদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰা”ৰ সৈতে একে।
কম সময়ৰ ভিতৰতে ইয়াক ওলোটা কৰাটো সহজ নহয়।
গোলকীয় উৎপাদন উদ্যোগে যিটোৰ সন্মুখীন হৈছে সেয়া আচলতে “খৰচৰ চাপ + বৃদ্ধি পোৱা নীতিগত জোৱাৰ”ৰ দুগুণ আক্ৰমণ।
যিয়ে মূল্য বৃদ্ধিৰ চক্ৰটো সহ্য কৰিব পাৰিব আৰু যিয়ে প্ৰথমে যোগানক সমৰ্থন কৰিব তেওঁৰ মতামত অধিক শক্তিশালী হ’ব।
গতিকে জি-৭-এ যি বিচাৰে সেয়া হৈছে যোগান শৃংখলে উশাহ ল’ব পৰাকৈ এখন খিৰিকী, আনহাতে চীনে যি বিচাৰে সেয়া হ’ল ৰপ্তানি “চুইচ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ” কৰাৰ প্ৰকৃত শক্তি।
এতিয়া সকলোৱে সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ বাবে চেষ্টা কৰিছে, সহযোগিতাৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছে, নতুন নিয়মৰ আলোচনা কৰিছে।
আচলতে তেওঁলোকে নিজৰ তলৰ ৰেখাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দৰদাম কৰি আছে।
সমুখৰ পথটো মসৃণ নহ’ব। বিৰল পৃথিৱী, টাংষ্টেন, এম অ’, গেলিয়াম, ইণ্ডিয়াম, আৰু নতুন নেন’পদাৰ্থ সকলো যোগান শৃংখলৰ গেম পইণ্ট।
আপুনি আপোনাৰ উৎপাদন ক্ষমতাক ৰাজসাহায্য দিয়ে, আৰু মই মোৰ প্ৰযুক্তি উন্নীত কৰোঁ। শেষত সকলো হেঁচা সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা কোম্পানী আৰু সাধাৰণ ক্ৰেতালৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়।
উৎপাদনৰ মূল্য বৃদ্ধি আৰু উদ্ভাৱনৰ মন্থৰতা নিয়ম হৈ পৰিছে, আৰু এই পদক্ষেপটো যেন বন্ধ কৰিব নোৱাৰি।
ই কেনেকৈ শেষ হ’ব সেয়া কোনেও নিশ্চিত নহয়, কিন্তু যোগান শৃংখলৰ পুনৰ্গঠন মাত্ৰ আৰম্ভ হৈছে।
চীনে নিৰ্ণায়কভাৱে এই গ্ৰিপটো কঠিন কৰিব পাৰে, আৰু জি-৭-এ এই ব্যৱধান জোৰদাৰভাৱে পূৰণ কৰিব। পৰৱৰ্তী বাধাত কোনে প্ৰথমে এৰি দিব সেয়া চাবলৈ সকলোৱে অপেক্ষা কৰি আছে।
ঘৰুৱা যোগানৰ সুবিধা এতিয়াও আছে, আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মিত্ৰতাৰ পৰা সহযোগিতাৰ হেঁচা বৃদ্ধি পাইছে।
এই খেলৰ পৰীক্ষা শ্লোগান চিঞৰ-বাখৰ কৰা নহয়, প্ৰকৃত ধন আৰু উদ্যোগিক সঞ্চয়ৰহে।
ৰৈ চাওঁ অৱশেষত প্ৰকৃত নিয়ন্ত্ৰণ কাৰ হাতত থাকিব।
