ৰাস্তাত খোজ কাঢ়িলে আটাইতকৈ সহজে উপেক্ষা কৰা কথাটো হ’ল ৰাস্তাৰ হাৰ্ডৱেৰৰ দোকানখন।
মুখমণ্ডল সৰু আৰু আচবাববোৰ সহজ। দুৱাৰত তাঁৰ, স্ক্ৰু, নল, সঁজুলি আৰু আনুষংগিক বস্তুবোৰ গোট খাই আছে। কোনো সজ্জা বা প্ৰচাৰ নাই। জৰুৰী প্ৰয়োজনৰ বাহিৰে কোনেও প্ৰৱেশৰ উদ্যোগ লোৱা নাই। আনকি বহুতে এইটো “সৰু টকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ সৰু ব্যৱসায়” বুলিও ভাবে আৰু ইয়াক একেবাৰেই প্ৰচাৰ কৰিব নোৱাৰি।
কিন্তু কোনে ভাবিলেহেঁতেন যে এনে এটা অস্পষ্ট উদ্যোগক ঝেজিয়াঙৰ এটা দলে শ শ কোটি টকাৰ বৃহৎ উদ্যোগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে ব্যৱসায়ীসকলে, ইমানেই নিম্নমানৰ ধৰণেৰে সৌভাগ্য অৰ্জন কৰিছে যে বিশ্বাস কৰাটো কঠিন।
হাৰ্ডৱেৰ ব্যৱসায়ৰ বিষয়ে বহুতৰে ধাৰণা এতিয়াও “মম-এণ্ড-পপৰ দোকান, গেলামাল বিক্ৰী, আৰু কম লাভ”ৰ দৰে। দৰাচলতে সমগ্ৰ দেশৰ বেছিভাগ সৰু-সৰু হাৰ্ডৱেৰ ষ্ট’ৰ, প্ৰচেছিং প্লাণ্ট, আৰু যোগান শৃংখলৰ আঁৰত আছে ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকল।
ঝেজিয়াঙৰ ইয়ংকাং, ৱেনঝৌ আৰু য়িউৰ দৰে হাৰ্ডৱেৰ চহৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ হাৰ্ডৱেৰ ব্যৱসায় ইতিমধ্যে সমগ্ৰ দেশতে আনকি বহিঃৰাজ্যতো বিয়পি পৰিছে, সাধাৰণ মানুহৰ বাবে অদৃশ্য ব্যৱসায়িক ভূখণ্ডত পৰিণত হৈছে।
ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকলে আটাইতকৈ সাধাৰণ হাৰ্ডৱেৰ ব্যৱসায়টোক চৰম পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছে কিয়? আচলতে ইয়াত কোনো ৰহস্যময় ৰুটিন নাই, সকলোবোৰেই হৈছে আটাইতকৈ ডাউন-টু-আৰ্থ আৰু ব্যৱহাৰিক ব্যৱসায়িক টিপছ।
হাৰ্ডৱেৰ বনোৱা ঝেজিয়াং ব্যৱসায়ীসকলৰ প্ৰথম বৈশিষ্ট্য হ’ল তেওঁলোকে কষ্ট সহ্য কৰিবলৈ ইচ্ছুক আৰু গুৰুত্ব নিদিয়া।
প্ৰথম বছৰবোৰত ঝেজিয়াঙৰ বহু বছে ষ্টল স্থাপন কৰি, বজাৰলৈ গৈ, নমুনা লৈ হাৰ্ডৱেৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ব্যৱসায় সৰু হওক বা লাভ কম হওক, গ্ৰাহক আৰু কাৰখানা বিচাৰি বিভিন্ন চহৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
এটা স্ক্ৰু, এটা জইণ্ট, এটা ৰেঞ্চ, যেতিয়ালৈকে চাহিদা থাকে, তেওঁলোকে সেইটো বনাবলৈ ইচ্ছুক, লাহে লাহে গ্ৰাহক জমা কৰে, আৰু লাহে লাহে চেনেল সম্প্ৰসাৰণ কৰে।
এতিয়া ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা বহু লোকৰ দৰে নহয়, যিসকলে কেৱল ট্ৰেণ্ডৰ পিছত খেদিব বিচাৰে, ইণ্টাৰনেট চেলিব্ৰিটি প্ৰজেক্ট কৰে, আৰু দ্ৰুত ধন ঘটাব বিচাৰে, হাৰ্ডৱেৰ নিৰ্মাণ কৰা ঝেজিয়াং ব্যৱসায়ীসকলে প্ৰয়োজনীয়, দীৰ্ঘম্যাদী আৰু সুস্থিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
ঘৰ সজোৱা, পানী আৰু বিদ্যুতৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, কাৰখানাৰ উৎপাদন, আৰু সম্পত্তিৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ এই সকলোবোৰ হাৰ্ডৱেৰৰ আনুষংগিক বস্তুৰ পৰা অবিচ্ছেদ্য। এই দাবী কেতিয়াও নোহোৱা হৈ নাযায়।
প্ৰতিটো অৰ্ডাৰত মাত্ৰ কেইটামান ডলাৰহে উপাৰ্জন কৰিলেও আপুনি বৃহৎ ব্যৱহাৰ আৰু উচ্চ পুনৰ ক্ৰয় বজাই ৰাখিব নোৱাৰে।
সময়ৰ লগে লগে আপোনাৰ আয় অতি সুস্থিৰ হৈ পৰে।
দ্বিতীয় বৈশিষ্ট্য হ’ল এটা দল হিচাপে ব্যৱসায় কৰা।
ঝেজিয়াং ব্যৱসায়ীসকলৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী কথাটো হ’ল তেওঁলোকে অকলে যুঁজিব নোৱাৰে।
এজন ব্যক্তিৰ বাবে ষ্ট’ৰ খুলিবলৈ কঠিন যদিও এদল মানুহৰ বাবে উদ্যোগৰ শৃংখল খুলিবলৈ সহজ।
কিছুমান মানুহৰ উৎপাদন, কোনোবাই পাইকাৰী, কোনোবাই ষ্ট’ৰ চলোৱা, আৰু কোনোবাই বিতৰণৰ দায়িত্ব। সকলোৱে ইজনে সিজনক পথ প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু সহায় কৰে। দাম কম, যোগান বেছি, চেনেল বহল। লাহে লাহে ই এক সুবিধাৰ সৃষ্টি কৰে যিটো আনৰ বাবে সলনি কৰাটো কঠিন।
দেশৰ বহু চহৰৰ হাৰ্ডৱেৰ বজাৰ প্ৰায় সকলোবোৰেই ঝেজিয়াঙৰ মানুহে পৰিচালনা কৰে।
তেওঁলোকে দীৰ্ঘম্যাদী গ্ৰাহক যেনে সজ্জাৰ দল, ৰক্ষণাবেক্ষণৰ দোকান, কাৰখানা আৰু সম্পত্তি কোম্পানীক ধৰি ৰাখিবলৈ মুখৰ পৰা মুখলৈ, সততা আৰু প্ৰকৃত মূল্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। বিজ্ঞাপনত বহুত টকা খৰচ কৰিব নালাগে।
পুৰণি গ্ৰাহকে নতুন গ্ৰাহক আনে, আৰু ব্যৱসায়টো অধিক সুস্থিৰ হৈ পৰে।
তৃতীয় বৈশিষ্ট্যটো হ’ল আমি ডাঙৰ টকাৰ প্ৰতি লোভী নহয়, গতি বিচৰা নাই, আৰু ব্যৱহাৰিক আৰু দীৰ্ঘম্যাদী। হাৰ্ডৱেৰ ব্যৱসায়টো বৃহৎ লাভ নহয়, ই আপোনাক ৰাতিটোৰ ভিতৰতে ধনী কৰি তুলিব নোৱাৰে, কিন্তু ইয়াৰ ৰিস্ক কম আৰু নগদ ধনৰ প্ৰবাহ ভাল।
ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকলে এই বিষয়ে ভালদৰেই জানে, আৰু অন্ধভাৱে সম্প্ৰসাৰণ নকৰে বা যাদৃচ্ছিক বিনিয়োগ নকৰে।
তেওঁলোকে নিজৰ ব্যৱসায়ত আঁঠু লৈ থাকে, সম্পূৰ্ণ সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰে, ভাল সেৱা আগবঢ়ায়, দাম বাস্তৱিক কৰি ৰাখে। এটা সৰু ষ্ট’ৰ দহ বা দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি সুস্থিৰভাৱে কাম কৰিব পাৰে।
সঘনাই বন্ধ হৈ থকা গাখীৰৰ চাহৰ দোকান, কাপোৰৰ দোকান, আৰু ইণ্টাৰনেটৰ চেলিব্ৰিটিৰ দোকানৰ তুলনাত এই আপাত দৃষ্টিত গাঁৱলীয়া আৰু অগোচৰ হাৰ্ডৱেৰ দোকানবোৰেই আচলতে আটাইতকৈ সমৃদ্ধিশালী।
বহুতে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীক হেয়জ্ঞান কৰে, নিজকে নিৰ্লজ্জ আৰু উচ্চমানৰ নহয় বুলি ভাবি, কিন্তু তেওঁলোকে নাজানে যে আটাইতকৈ অগোচৰ উদ্যোগবোৰে প্ৰায়ে আটাইতকৈ কঠিন সম্পদ লুকুৱাই ৰাখে।
আজিকালি ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ হাৰ্ডৱেৰ ব্যৱসায় এতিয়া কেৱল এখন সৰু ৰাজপথৰ দোকান নহয়।
উৎপাদন আৰু উৎপাদনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ব্ৰেণ্ড বিক্ৰীলৈকে, অফলাইন ষ্ট’ৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অনলাইন ই-কমাৰ্চলৈকে, ঘৰুৱা বজাৰৰ পৰা বহিঃৰাজ্যৰ ৰপ্তানিলৈকে, দীৰ্ঘদিন ধৰি এটা সম্পূৰ্ণ ঔদ্যোগিক শৃংখল গঠন হৈছে, যাৰ পৰিসৰ শ শ কোটি পৰ্যন্ত হৈছে।
আমি দৈনিক ব্যৱহাৰ কৰা বহুতো হাৰ্ডৱেৰ সঁজুলি, ঘৰৰ আনুষংগিক সামগ্ৰী, দুৱাৰ আৰু খিৰিকীৰ তলা ঝেজিয়াং ব্যৱসায়ীৰ কাৰখানাৰ পৰা আহে।
আচলতে উদ্যোগীকৰণ ইমান উচ্চমানৰ নহয়। যিবোৰে সঁচাকৈয়ে ধন ঘটাব পাৰে সেইবোৰ প্ৰায়ে এই সৰু সৰু ব্যৱসায়বোৰ যিবোৰ জীৱনৰ ওচৰত, কঠিন প্ৰয়োজন পূৰণ কৰে, আৰু টেকসই।
ঝেজিয়াঙৰ ব্যৱসায়ীসকলে দশক দশক ধৰি প্ৰমাণ কৰি আহিছে যে কোনো উদ্যোগ নাই যিটো লাভজনক নহয়, কেৱল কঠোৰ পৰিশ্ৰম নকৰা আৰু ব্যৱহাৰিক নহয়।
আমি সদায় টকা উপাৰ্জনৰ অসুবিধাৰ অভিযোগ কৰো, কিন্তু আমাৰ চৌপাশৰ আটাইতকৈ সহজ সুযোগবোৰক প্ৰায়ে আওকাণ কৰো।
হুলস্থুল এৰি, শান্ত হৈ সৰু কাম এটা সঠিকভাৱে, সাৱধানে আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি কৰক। সাধাৰণ মানুহেও নিজৰ পৃথিৱীখন খোদিত কৰিব পাৰে।
আপোনাৰ ঘৰৰ ওচৰত বহু বছৰ ধৰি খোলা থকা হাৰ্ডৱেৰ দোকান আছেনে?
নম্ৰ ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীসকলে অধিক লাভজনক বুলি আপুনি ভাবেনে?
কমেন্ট এৰিয়াত একেলগে আড্ডা মাৰিবলৈ আপোনাক স্বাগতম।
