বিগত ২০ বছৰত বিশ্বৰ সম্পূৰ্ণ ঔদ্যোগিক শৃংখল আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমী কাৰখানাৰ আৰ্হিৰে “মেড ইন চাইনা” বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনত গভীৰভাৱে সংযুক্ত কৰা হৈছে।
কিন্তু বৰ্তমান সময়ত শীৰ্ষ ব্যৱস্থাপনাই হঠাতে ব্ৰেকত ভৰি দিছে, আৰু ধাৰাবাহিক বৈদেশিক বাণিজ্য সংস্কাৰৰ কাৰ্য্যৰ সূচনা হৈছে। এইটো কেৱল “ইনভল্যুচন বিৰোধী” নহয়, সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটোৰ এটা ডাঙৰ পুনৰ্গঠনও। “নিম্ন মূল্য নিৰ্ধাৰণ”ৰ বাবে এক কঠিন যুদ্ধ আৰম্ভ হৈছে।
>>>>>>>>>
>
“অসম্পূৰ্ণতা”ত এই পৰিৱৰ্তনৰ মূল কাৰণ। চীনৰ বৃহত্তম কৰ ৰেহাই গুৰুতৰ ইনভল্যুচনযুক্ত উদ্যোগসমূহত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে, যেনে ফটোভল্টিক আৰু ইলেক্ট্ৰনিক সামগ্ৰী। বিত্তীয় ৰাজসাহায্য আৰু কৰ্পৰেট মূল্য নিৰ্ধাৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কিন্তু লাভসমূহ বহিঃৰাজ্যৰ গ্ৰাহকে কাঢ়ি লৈ যায়। বিশ্বৰ ব্যৱহাৰৰ ৰাজসাহায্য প্ৰদান কৰিবলৈ দেশৰ পকেট ব্যৱহাৰ কৰাৰ সমানেই এইটো।
২০২৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা ফটোভল্টিক সামগ্ৰীৰ বাবে ৰপ্তানি কৰ ৰেহাই সমগ্ৰ ব’ৰ্ডত বাতিল কৰা হ’ব, আৰু ইলেক্ট্ৰনিক সামগ্ৰীৰ বাবে কৰ ৰেহাইৰ হাৰ ৯%ৰ পৰা ৬%লৈ হ্ৰাস কৰা হ’ব, আৰু নীতিয়ে মধ্যৱৰ্তী সামগ্ৰীৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিব।
যুক্তিটো স্পষ্ট: সৰ্বনিম্ন মূল্য ব্যৱস্থাৰ পৰা মুক্তি পাওক আৰু বিশ্ব গ্ৰাহকক প্ৰকৃত উৎপাদন খৰচৰ বাবে ধন দিব দিয়ক।
এই অপাৰেচনৰ তিনিটা গভীৰ অৰ্থ আছে। প্ৰথমতে, বিত্তীয় সাহায্যই উদ্যোগসমূহৰ অত্যধিক ইনভল্যুচনৰ বাবে আৰু ধন নিদিয়ে।
ই উদ্যোগৰ বিকাশক সমৰ্থন কৰে যদিও বিত্তীয় সাহায্য বিনামূলীয়া হ’লেও মূল্য বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰাৰ দ্বিধাদ্বন্দ্বত পৰিব নোৱাৰে।
দ্বিতীয়তে, ই কোম্পানীসমূহক মূল্য বৃদ্ধি কৰিবলৈ বাধ্য কৰে আৰু বিশ্ব বজাৰক উপলব্ধি কৰিবলৈ বাধ্য কৰে যে চীনৰ যোগান শৃংখলৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’লে বিশ্বজনীন খৰচ বৃদ্ধি পাব।
তৃতীয়তে, মূল্য নিৰ্ধাৰণৰ শক্তিক আওকাণ কৰা, ফটোভল্টিক আৰু বেটাৰীৰ দৰে ক্ষেত্ৰত যিবোৰৰ ইতিমধ্যে গোলকীয় একচেটিয়া সুবিধা আছে, যদি আমি এই সময়ত মূল্য বৃদ্ধি কৰিবলৈ সাহস নকৰো, আমি আমাৰ বিশ্বব্যাপী একচেটিয়া পদ্য অপচয় কৰিম।
>>>>>>
যোৱা এটা বছৰত বৈদ্যুতিক বাহনৰ ৰপ্তানি মূল্য ঘৰুৱা মূল্যতকৈ কম হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত ইউৰোপীয় ইউনিয়নে “ছাবচিডি ডাম্পিং”ৰ সন্দেহ আৰু উচ্চ শুল্ক আৰোপ কৰাৰ প্ৰস্তুতিৰ সন্দেহৰ সৃষ্টি কৰিছে। চীনা কোম্পানীসমূহে চৰম মূল্য হ্ৰাসে ইউৰোপীয় ইউনিয়নক অৱশেষত মূল্য সীমা চুক্তি গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে।
চীনে দীৰ্ঘদিন ধৰি মধ্যৱৰ্তী সামগ্ৰী ৰপ্তানি কৰি আহিছে আৰু ইয়াৰ অনুপাত বৃদ্ধি পাইছে।
মূল কাৰণটো হ’ল “গোলকীয় যোগান শৃংখলৰ ফান্দ”।
বেছিভাগ কোম্পানীয়ে যোগান শৃংখলৰ তলত আবদ্ধ হৈ থাকে, কম লাভ আৰু অধিক বিপদৰ সৈতে। কিন্তু ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাই “ষ্টক” হোৱাৰ বাবে চিন্তিত। এই গাঁথনিগত দ্বিধাদ্বন্দ্বৰ বাবে কঠিন নীতিৰ ব্যৱস্থা ভংগ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন।
কেনছিং কৰ ৰেহাইয়ে মূলতঃ বিশ্বক ৰাজসাহায্য দিবলৈ ৰাজ্যিক ধন ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
তাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, ই কোম্পানীসমূহক “মূল্য উন্নীতকৰণ”ৰ জৰিয়তে ৰূপান্তৰিত হ’বলৈ বাধ্য কৰে। উদ্যোগসমূহে শক্তি আৰু মাষ্টাৰ কোৰ উপাদান আৰু প্ৰযুক্তিৰ সৈতে ব্ৰেক থ্ৰু কৰিবলৈ বাছি ল’ব পাৰে;
ব্ৰেণ্ডৰ সৈতে শিপা লওক আৰু টাৰ্মিনেল ব্ৰেণ্ড নিৰ্মাণ কৰক; কৰ আৰু পৰিহাৰৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বহিঃৰাজ্যলৈ স্থানান্তৰ আৰু বিদেশলৈ স্থানান্তৰ কৰা।
মেক্ৰ’ৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা আৰ এম বিয়ে তিনিটা পথৰ পছন্দৰ সন্মুখীন হৈছে।
প্ৰথমটো হ’ল নিৰন্তৰ মধ্যমীয়া প্ৰশংসা, যিটো সুস্থিৰ কিন্তু উদ্যোগৰ বাবে বন্ধুত্বপূৰ্ণ নহয়;
দ্বিতীয়টো হ’ল চাপ অতি বেছি হ’লে পানী ঢিলা কৰা, যিটো হ্ৰস্বকালীনভাৱে সতেজ কৰি তোলে কিন্তু দীৰ্ঘকালীনভাৱে বিষাক্ত; তৃতীয়টো হ’ল গাঁথনিগত সংস্কাৰ যিটো যন্ত্ৰণাদায়ক, যিটো প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত ব্যয়বহুল কিন্তু দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে সৰ্বোত্তম হ’ব পাৰে।
বৰ্তমান চৰকাৰে মূলতঃ প্ৰথম পথটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা যেন লাগে, যিটো সীমিত দ্বিতীয় পথৰ দ্বাৰা পৰিপূৰক।
এই পদ্ধতিগত নীতিৰ সংমিশ্ৰণৰ আঁৰত আছে চীনৰ অৰ্থনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ “দুৰ্ব্লভী মুহূৰ্ত”ৰ বিষয়ে চিন্তা কৰা।
ৰাজনৈতিক আলোচনাত কৰ ৰেহাই, মূল্যৰ সীমা আৰু উদ্যোগৰ অন্ত পৰাৰ ফলত বৈদেশিক বাণিজ্যৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ ব্যৱস্থাৰ পুনৰ্গঠনৰ সৃষ্টি হয়।
চীনে আৰু আমদানি উদ্বৃত্তৰ পুৰণি ৰুটিনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু ইয়াৰ ৰপ্তানিৰ সীমা সাহসেৰে বৃদ্ধি কৰিব লাগিব আৰু কথা কোৱাৰ অধিকাৰ পুনৰ লাভ কৰিব লাগিব।
দবাৰ খেল আৰম্ভ হৈছে। যিয়েই প্ৰথমে “নিচাৰ পৰা কম দামৰ পৰা নিচাৰ পৰা মুক্তি পোৱা”ৰ ট্ৰেকত সাৰ পাব পাৰে, তেওঁৰ ভৱিষ্যত বৈদেশিক বাণিজ্য প্ৰতিযোগিতাত সুবিধা হ’ব।
